Ω θε μου, θα ήθελα να είμαι σε καμιά αποθήκη και να λιώσω στην acid techno.

Οκέι μπάρμπα, θα μου πείτε. Αλλά τι ξέρετε κι εσείς; Όχι πολλά.

Ο κόσμος βουλιάζει σταθερά σε έναν φασισμό πιο κυριλέ και πιο βάναυσο από τον OG φασισμό, ενώ διάφοροι ασυνάρτητοι Ευρωπαίοι προσπαθούν να του αντιταχθούν με ατελέσφορες νοσταλγίες και με κάργα πουριτανισμό in extremis. Δεν πειράζει, εκδιδάσκει πανθ’ ο γηράσκων χρόνος.

Δηλαδή πειράζει αν είσαι κοριτσάκι στο Μινάμπ του Ιράν και σε σκοτώσει το Ισραήλ όπως τόσο γενοκτονικώς και συστηματικώς έπραξε και πράττει στη Γάζα.

Ταυτόχρονα δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ο τρόμος που σποραδικά σπέρνουν ιρανικά βλήματα σήμερα στις ενεργοβόρες ερημοπρωτεύουσες του Κατάρ, του Μπαχρέιν, των Εμιράτων, του Φέουδου του Οίκου του Σαούντ: όλων των υποτελών των Αμερικανών και όψιμων φίλων του Ισραήλ.

Αλλά ούτε κι αυτό έχει σημασία.

Σημασία έχει η ευχή που περικλείουν οι σοφόκλειοι στίχοι που τραγούδησε ο Πασχάλης το 1987:

Ἄρεά τε τὸν μαλερόν, ὃς νῦν ἄχαλκος ἀσπίδων
φλέγει με περιβόατον, ἀντιάζω
παλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτρας
ἔπουρον, εἴτ᾽ ἐς μέγαν θάλαμον Ἀμφιτρίτας
εἴτ᾽ ἐς τὸν ἀπόξενον ὅρμων
Θρῄκιον κλύδωνα:
τελεῖν γὰρ εἴ τι νὺξ ἀφῇ,
τοῦτ᾽ ἐπ᾽ ἦμαρ ἔρχεται:
τόν, ὦ τᾶν πυρφόρων
ἀστραπᾶν κράτη νέμων,
ὦ Ζεῦ πάτερ, ὑπὸ σῷ φθίσον κεραυνῷ.

Άραγε θα σκάσει πύραυλος στη Σούδα;