Ξεκινάω να το γράφω αυτό ξεκαθαρίζοντας ότι δεν εξυπακούονται σεξουαλικές ή και ερωτικές ερμηνείες σε ό,τι θα πω. Δεν είναι η ερωτική γυμνότητα το θέμα μας εδώ.
Λέω λοιπόν ότι δεν γνωρίζεις κάποιον πραγματικά αν δεν έχεις τον δεις γυμνό.
Τέκνα του νεοπουριτανικού μας αιώνα, μην ταράζεστε: όταν λέω «γυμνό» εννοώ και με μαγιό.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το πρόσωπο, ο πίνακας ελέγχου του σώματος κατά τον Κούντερα, λέει πολλά. Δεν τα λέει όμως όλα. Το πρόσωπο είναι μια ρητή και ενίοτε κραυγαλέα αλήθεια· όμως δεν είναι απαραίτητα όλη η αλήθεια.
Τα ρούχα πάλι μπορεί να λένε αυτά που θέλουμε εμείς ενώ κάλλιστα μπορεί να μην είναι καν υπό τον έλεγχό μας, αν ντυνόμαστε όπως να ‘ναι. Όμως, στην καλύτερη περίπτωση, λένε την ιστορία που θέλουμε εμείς να πούμε.
Ωστόσο το γυμνό μας σώμα είναι σχεδόν αδιάψευστο. Το γυμνό σώμα συμπληρώνει την ιστορία που λέει ή που προσπαθεί να πει το πρόσωπό μας. Πολλές φορές αναιρεί εν μέρει την ιστορία που θέλει το πρόσωπό μας να πει.
Όλα μιλάνε στο γυμνό μας σώμα: πώς στεκόμαστε, τα σημάδια του, οι εντάσεις και οι χαλαρώσεις του, οι επεμβάσεις μας σε αυτό είτε είναι αισθητικές είτε είναι γυμναστικές είτε είναι δερματοστιξίες και μικρά κομμάτια μέταλλο. Οι φτέρνες μας και οι παλάμες. Οι καμπύλη των γλουτών, πλάσμα γυμναστικής, καθισιού, μαχαιριού ή ατελείωτων διαδρομών. Η κοιλιά, ο μεγάλος μαρτυριάρης. Το σχήμα των ποδιών και η στάση της πλάτης. Η κηπουρική της όποιας τριχοφυΐας…
Η αλήθεια είναι γυμνή. Μπορεί να μην είναι όλη η αλήθεια αλλά πρέπει να είναι γυμνή.
Sraosha 