… όσοι είμαστε μιας κάποιας ηλικίας.
Εξαιρετικά αφιερωμένο στον George Le Nonce, που το αναβίωσε δελφικώς τον Ιούλιο, μεταξύ γκασπάτσο και 32ου σκοτς.
Σημειώσεις: Το βίντεο είναι ε-ντυ-πω-σι-α-κό. Η χαρά του καμπ. Πάει καπάκι σε αυτό.
Από εδώ.
Τελικά ρε ‘σεις, αυτή είναι όντως τρανς, ε; Έτσι λέγαμε στο σχολείο τότε… Πάντως ότι του φέρνει του Μικ Τζάγκερ, του φέρνει: στο τούτο.
Ίσως το καλύτερο τραγούδι των REM.
Από τη συμφωνία Heroes του Glass.
Από εδώ. Με ωραίες φωτό της Νέας Υόρκης.
Πρώτον, σας ξανανέβασα το Meu Mundo é Hoje, γιατί μου είχατε παραπονεθεί ότι είχατε προβλήματα με το rapidshare. Τώρα θα το βρείτε εδώ.
Δεύτερον, Nina Simone — Feeling Good. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει δύο χρήσεις: όταν είσαι πεσμένος, σε ανεβάζει, ενώ όταν είσαι ανεβασμένος, σε ανεβάζει λιγάκι παραπάνω και σε κάνει να αισθάνεσαι κάπως κοζμικά — έχει και ελαφρές παραισθησιογόνες ιδιότητες αλλά είναι νόμιμο.
Τρίτον, ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Μπετόβεν, η Φαντασία σε ντο ελάσσονα για πιάνο, ορχήστρα και χορωδία, είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια (πληροφορίες εδώ).
Άι σιχτίρ και με το μπαζ σας και με τα Ούρουκ-Χάι του (εξελιγμένα τρολλ) που τριγυρνάν εκεί μέσα και προσβάλλουνε κόσμο (όταν δεν κάνουν υπεροπτικά τάχα μου χαριτολογήματα).
Έχει και η υπομονή μου όρια. Άμα ήμουνα μαζόχα και ήθελα να με βρίζουνε, υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι.
Sanctus, από τη Λειτουργία σε σι ύφεση ελάσσονα (μερσί, Μπερεκέτη) του Μπαχ, για μία φωνή αλλά για γερά νεύρα.
Εδώ σε μια κάπως πιο συντηρητική εκδοχή (εμένα μου αρέσει αυτή):
Sraosha 