Ποίος είναι, επιτέλους, ο Rakasha; Τι θέλει από τη ζωή μας; Τι πίνει και δε μας δίνει;

Όπως θα παρατηρήσατε οι πιο παρατηρητικοί από εσάς, πίνει εσπρέσσο με (λίγη) ζάχαρη! Οπότε, καλά κάνει και δε μας δίνει.

Μπάχαχα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου για την εκκωφαντική απουσία κοινωνικής συνείδησης, κοινωνικής αξιοπρέπειας και κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς και για τη γενικότερη αναισθησία, που μας χαρακτηρίζουν ως Έλληνες· σκέψεις ερεβώδεις που γέννησε το αυτοκινητομάνι, το σκουπιδομάνι και το ειδησεομάνι των εορτών. Ειδικά το τελευταίο: ιδού ο τόπος μας που καλείται πνευματικώς Σόδομα και Έδεσσα (πρβλ. Αποκάλυψη 11, 8), όπου το σεξ αποτελεί μυστικό όπλο κατά παιδιών, ξένων, φτωχών, γυναικών: των αδυνάτων.

Νυστάζω όμως, το «πνεύμα μου κοιμάται» (όπως αποκαλούσε η μάνα μου την κατάσταση πάλης με τον ύπνο στην αντικλίμακα της νύστας).

Καληνύχτα λοιπόν. Καλή βδομάδα.

Πρώτον, από εδώ:

έχω σκεφτεί κατά καιρούς τη δύναμη που έχει η άρνηση. Πάνε 5 άνθρωποι σε μια ταινία, οι τέσσερις βγαίνουν ενθουσιασμένοι και ο πέμπτος αναφωνεί: «απαράδεκτη πατάτα». Και ξαφνικά αυτός ο ένας δίνει τον τόνο, ακούγεται δυνατότερα, καλύπτει τους τέσσερις. Δεν πρόκειται για τη διαφορά στο γούστο […]. Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης, με συγκρίσεις και μανιχαϊσμούς τύπου σκουπίδια και διαμάντια, πέρα από προσβλητικός είναι και κλεισμένος στον εαυτό του, δεν διαλέγεται με κανέναν και τίποτα.

Δεύτερον, ενώ τουρτούριζα απο τον πυρετό και η ΕΤ1 έδειχνε ντοκυμαντέρ για κατεψυγμένους εξερευνητές της Ανταρκτικής (το οποίο μου ξαναθύμισε και του Σάκλετον τα πάθη), και δος του ρίγη:

Γιατί οι Ελληνίδες και οι Έλληνες τόσο συστηματικά αποτυγχάνουν οικτρά σε ένα πράγμα, δηλαδή τις σχέσεις και τα γκομενοσεξουαλικά; Μα γιατί είναι το μόνο ζήτημα στο οποίο δεν μπορούν πραγματικά να τους βοηθήσουν ο μπαμπάς και η μαμά.

Καλή Χρονιά!

Πήγα να φάω στην καφετέρια γνωστού σουπερμάρκετ της Λευκωσίας και βρήκα παρατημένο στο τραπέζι μου το περιοδικό StudentStyle, το οποίο έβλεπα για πρώτη φορά. Είχε αφιέρωμα στα μπλογκ. Το ξεφύλλισα τρώγοντας ένα σάντουιτς με τόννο (το οποίο είχε και βραστό αυγό μέσα, δυστυχώς).

Ξεφυλλίζοντας που λέτε το ψυχεδελικά στημένο αφιέρωμα (από γραφιστικής άποψης εννοώ, ετσι;) και προσπαθώντας να διαβάσω ποιους συνιστά από μπλογκάδες ο συντάκτης του αφιερώματος Κυριάκος Παχουλίδης, να σου κι αυτό:

Επειδή τον κύριο Παχουλίδη δεν τον ξέρω, αναρωτιέμαι ποιος διέρρευσε τις ζωτικές αυτές πληροφορίες. Μάλλον ο Rakasha, που είναι Κουβανός από το Στέρλινγκ.

Άντε ρε, Καλά Χριστούγεννα.

ή Ιστορίες για αγρίους από το Νησί όπου (πέρα) Βρέχει (και το ‘έγκυρο’ BBC)

Γνωστός φιλόλογος και σχολιαστής του μπλογκ παραπονέθηκε πρόσφατα ότι έχει μπουχτίσει με «φετφάδες του τύπου ‘Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό το θαύμα’ και ‘Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό το αίσχος'». Έχει δίκιο και, φυσικά, την υποστήριξή μας αμέριστα (αν και, σχολαστικολογώντας λιγάκι, ο ‘φετφάς‘ έχει ρυθμιστικό-νομικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί μανιφέστο ή διακήρυξη).

Από την άλλη, βεβαίως, η ευθύνη μας ως «πνευματικών ανθρώπων «– όπως γράφουν, ακόμα, στις εκθέσεις τους οι λυκειόπαιδες, μια και στην ελληνική μόνον οι τιτάνες του πνεύματος Παπανούτσος και Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος έχουνε γράψει δοκίμια, αν κρίνει κανείς από τις πηγές του μαθήματος της έκθεσης — είναι να στηλιτεύουμε τα δικά μας στραβά πρώτα και κύρια.

Επιπλέον, το ότι συμβαίνουν κι αλλού όσα δεινά συμβαίνουν εδώ δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι ή παρηγοριά, ιδίως όταν μιλάμε για ολοκληρωτικά καθεστώτα ή αυταρχικές κοινωνίες όπως η Νεμπράσκα, το Πακιστάν, η Δυτική Βιρτζίνια ή το Μαλάουι.

Ωστόσο, ας παρεκκλίνουμε λίγο: δείτε τι ωραία που τυλίγει σε μια (οιονεί) κόλλα χαρτί ο γλωσσολόγος Geoff Pullum πρόσφατες αβελτηρίες του ‘έγκυρου’ BBC για τους ‘λεξιπένητες’ νέους.

Μπουάχαχα, δηλαδή, ιδίως αυτό το «this staggeringly stupid news report…» («αυτό το συγκλονιστικά βλακώδες ρεπορτάζ…»). Μακάρι όσοι γράφουμε στα ελληνικά να ξέραμε να βρίζουμε παρομοίως βλακώδεις ιδέες· δυστυχώς εξαντλούμε την εφευρετικότητά μας σε ποταπά ad hominem.

Hystero-γραφο: Αυτό όμως είναι ακόμα καλύτερο: (τραγελαφικά) αποτελέσματα της αγαστής συνεργασίας έρευνας (της πλάκας) και «ελεύθερης αγοράς».

Επίμετρο της 19ης Δεκεμβρίου: Τελικά το Language Log είναι θησαυρός, ιδίως όσον αφορά το θέμα του τι συμβαίνει «και στις καλύτερες οικογένειες». Διάβασα σήμερα, λόγου χάρη, ένα κείμενο για τις αδολεσχίες περί γραμματικής που ακούστηκαν στη Γαλλία με αφορμή την (επαν)εισαγωγή της διδασκαλίας της στη βασική εκπαίδευση. Και η σουρρεαλιστικών προδιαγραφών αεριτζίδικη ρητορική και το ακυρολεκτικό και συσκοτισμένο περιεχόμενο της αναφοράς Bentolila κάνουν τις αντίστοιχες δικές μας ‘έρευνες’ να φαντάζουν υποδείγματα ορθολογισμού κι ακριβολογίας. Σημειωτέον μάλιστα ότι ο Bentolila είναι ‘γλωσσολόγος’, αντίθετα με τους δικούς μας ντόπιους γλωσσολαλούντες, οι οποίοι εν τέλει έχουνε και το ακαταλόγιστο.

Μίλαγα χτες με γνωστό μπλογκά (του οποίου του είπα να μου φέρει προμήθειες από Θεσσαλονίκη, ξέρετε, τα γνωστά ζαχαροπλαστικά χρειαζούμενα) για το έγκλημα στο Αγρίνιο.

Τρεις πρόχειρες αποσπασματικές σημειώσεις:

α) Μέρος της ιδεολογίας που διοχετεύουν το σχολείο και τα μέσα είναι πόσο αγνή είναι η (ελληνική) επαρχία. Αυτό φυσικά είναι εξόφθαλμο μύθευμα, δε χρειάζεται να φάνε τον Άλεξ λάχανο, να βιάσουν ομαδικά την ξένη κοπέλα και να σκοτώσουνε τα «σκυλιά στ’ αμπέλι» (σχεδόν κυριολεκτικά) για να το διαπιστώσουμε. Φόνοι και ξυλοφορτώματα για υπερκινητικά ορόσημα, για αλαφροπάτητες καταπατήσεις, για διώροφα-κληρονομικές γκρίζες ζώνες, για χαμένες τιμές και κλεμμένα γίδια δε γίνονται μόνο στην Κρήτη (παρατηρώ μια αναδυόμενη τάση στην ελληνική τηλεόραση να σπαν πλάκα με τους Κρητικούς ή και να αντιμετωπίζονται ως ο εξωτικός Άλλος). Ούτε τα έμαθε ο κόσμος από τον Ταραντίνο.

β) Η εν προκειμένω ιδεολογία τονίζει την αποξένωση και απομόνωση του ανθρώπου των πόλεων (σιγά τις πόλεις που έχουμε! 60% της Αθήνας και της Σαλονίκης είναι ακόμη χωριατογειτονίτσες, καμμιά φορά urban kostalexis) σε σχέση με το κοινοτικό πνεύμα αλληλεγγύης στην (αγνή) (ελληνική) επαρχία. Ωστόσο, η αποξένωση και η απομόνωση είναι — κυρίως — θέματα εσωτερικα («ψυχολογίας») και όχι ‘γεωγραφικής’ εγγύτητας.

γ) Επιπλέον, η αλληλεγγύη στην επαρχία, η οποία συνήθως εκφράζεται ως σιωπηλή συμφωνία σιωπής και απόκρυψης, είναι ένα κοινωνικό αντανακλαστικό, η αντίδραση μιας αγέλης προβάτων που συσπειρώνεται και συσσωματώνεται μπροστά στον λύκο ή (συνηθέστερα) η σκυλίσια προσποιητή μειλιχιότητα αγέλης λύκων που μόλις ξέσκισαν το θρασύ τσακάλι που ήρθε να τους παραβγεί. Γενικά στην (πρωτοτυπική) επαρχία δε νοούνται προσωπικές επιλογές και προτιμήσεις, παρά μόνον εν κρυπτώ. Στην επαρχία σωπαίνεις γιατί έτσι επιβιώνει η ντόπια κοινότητα και συνεχίζει απερίσπαστη να λειτουργεί, εκκλησιάζεσαι και κοινωνείς για να ανήκεις σε αυτήν την ντόπια κοινωνία και όχι γιατί εφλέχθης αποτόμως για μέθεξη κι αλληλοπεριχώρηση. Στην επαρχία ο πλησίον σου, ο άλλος, μπορεί να είναι τόσο ξένος και τόσο κόλαση, όσο και στην πόλη. Απλώς στην πόλη δεν είναι ανάγκη να του μιλάς κιόλας, να τον προσφωνείς ‘κουμπάρο’, ‘μπάρμπα’, ‘αδερφό’, ‘φιλάρα’ ή ό,τι άλλο.

Χτες πήγα για ύπνο νωρίς, για κάποιο λόγο τώρα τελευταία κοιμάμαι από νωρίς, αισθάνομαι μονίμως κουρασμένος. Πριν πέσω είδα τον Ευ. Βενιζέλο (τον οποίο εκτιμώ) να λέει κάτι με το οποίο δε συμφωνούσα απολύτως. Είπε ανάμεσα στα άλλα ότι έχουμε 60.000 φοιτητές στη Βρετανία κι ότι ελάχιστοι είναι σε ιδιωτικά πανεπιστήμια εκεί. Συνεπώς αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε το μέλημά μας να είναι πώς θα μπορούσανε να απορροφηθούν αυτοί οι 60.000 στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια.

Δεν είμαι ούτε αρμόδιος ούτε αρκετά ενημερωμένος για θέματα ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα ώστε να μιλήσω για το ζήτημα των μη κρατικών πανεπιστημίων. Αισθάνομαι πως όντως πρέπει κάτι να γίνει με την ποιότητα και την υποδομή και τις κλίκες (διδασκόντων και διδασκομένων) μέσα στα (δημόσια) ελληνικά πανεπιστήμια ενώ προχωράμε / προτού προχωρήσουμε στην ίδρυση μη κρατικών μη κερδοσκοπικών. Από την άλλη αντιλαμβάνομαι πως το μοντέλο «(τουλάχιστον) ένα τμήμα για κάθε πόλη» απέτυχε οικτρά, ιδίως όταν πρόκειται για χάρτινα τμήματα πρόχειρα στημένα, «χωρίς καθηγητές και χωρίς φοιτητές».

Ακόμα περισσότερο, δε νοούνται πανεπιστήμια χωρίς κτήρια, χωρίς (σοβαρές) βιβλιοθήκες και εργαστήρια, χωρίς εκτενή υποδομή στους υπολογιστές και στη δικτύωση, χωρίς χαρτί (όπως στην Κρήτη), χωρίς εσωτερικά ερευνητικά κονδύλια για έργα μικρής κλίμακας, με μισθούς πλάκας που αναγκάζουν τους διδάσκοντες να κάνουν και άλλες δουλειές, με τους φοιτητές σαμαρωμένους στις ορέξεις (ακαδημαϊκές και άλλες) κάθε καθηγητή, με καθηγητές που επί 25ετία διδάσκουν τη διδακτορική διατριβή τους (και καμαρώνουν), με τμήματα 150 και 250 φοιτητών…

Ναι, χρειάζονται λεφτά, χρειάζεται σχεδιασμός, χρειάζεται (εσωτερική) αξιολόγηση. Χρειάζεται διαφορετική νοοτροπία: οι διδάσκοντες συμπεριφέρονται σα γκογκολικοί δημόσιοι υπάλληλοι και οι φοιτητές σαν αγέλες τσαμπουκάδων (παρφουά με ολίγη από κομματοσκυλοσύνη).

Σκέφτηκα χτες ότι η διαρκής έκπτωση της ανώτατης παιδείας στην Ελλάδα θα μας οδηγήσει στο τέλος στο να κουτουλάμε όλοι νυσταγμένοι μπροστά στις οθόνες, ανήμποροι πια να κατανοήσουμε είτε τον κόσμο μας είτε ό,τι από τον κόσμο μας περνάει μέσα από την οθόνη, το χαζοκούτι. Θα έχουμε όλοι ανούσια ελληνικά πτυχία, δημόσια και μη κρατικά, ή από περιφανή ξένα πανεπιστήμια, το UGS, το ISIB, το BBU: το University of Gordon Space, το Institute of Smirnoff Ice at Buttville, το Bacardi Breezer University… Κι από άλλα, μικρότερα: από το Zubrowka National University, από το Absolut Hogskolet κι από αλλού

Σταματάω εδώ. Δε λέω τίποτε καινούργιο. Ήδη σας βλέπω που νυστάξατε κι εσείς.

Μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα ιδέα, με ακόμα πιο ενδιαφέροντα αποτελέσματα.