στον Διονύσιο Καλιντέρη, που μάλλον θα το βρει εντελώς κομιλφώ

Σας έδωσα πολλά μπινελίκια από το 2005, σας έδωσα και δύο Hate List (1 και 2). Τώρα σας δίνω και προσβολές. Προχωρήστε, αλλά με όλα τα τι-ντάμπλγιου του κόσμου.

Ρε ρε κάτι αγόρια που μεγάλωσαν σε χωριά με γενειοφόρες γιαγιάδες αλλά τους σοκάρει πόσο «αγριωπές» είναι κάποιες τρανς.

Αντιλαμβάνομαι ότι η μπίρα είναι το πρώτο ποτό της ανθρωπότητας, όμως έχουμε προοδεύσει έκτοτε.

Ομοφοβικές λουλούδες, αντράκια που τρέμουν μην τους περάσουν για πούστηδοι.

“I’m sure you folks are Americans: here’s the fake Scandinavian, and the watered down African, next to the refurbished Indian, plus whatever mongrels New England breeds.”

«Ναι, αλλά γεννήθηκα αγόρι.»
«Κι εγώ γεννήθηκα με κρυψορχία και φίμωση αλλά κοίτα με τώρα.»

Κύπριοι σαστισμένοι στους δρόμους της Αθήνας κοιτάζουν έντρομοι την κίνηση με τα μεγάλα ασσυριακά κι απορημένα μάτια τους, ενώ κατά βάθος για αδιευκρίνιστους λόγους νοσταλγούν την στέγνια και τη νεκρική σιγή του ρότσου τους.

Δηλαδή εμείς που μας αρέσουν όλα και δεν ξινίζουμε σε πρώτη ζήτηση τι είμαστε; Τίποτα καλογαμημένοι;

Κατά φαντασίαν αστοί.
Πόσο απρόσβλητοι από το κοινό γούστο και από συναισθηματισμούς.
Πόσο βαθυστόχαστοι, πόσο αδέκαστοι στην κριτική τους άσκηση να παραμένουν πάντοτε άνιωθοι.
Και ας μην ξεχνάμε τη μοναδική απόλαυσή τους να διατυμπανίζουν πόσο αφελείς και νήπιοι είμαστε όσοι τολμούμε να χαρούμε με κάτι ή, φευ, να ελπίσουμε σε οτιδήποτε. 

Πόσο αγαπώ τους Αθηναίους μου, που νομίζουν ότι ζουν στο κέντρο του κόσμου και οι οποίοι φυσικά τα ξέρουν όλα. Αυτό που δεν σκέφτονται ποτέ όμως είναι ότι ποτέ δεν βρίσκονταν στο κέντρο του κόσμου, ακόμα και τότε που σταμάτησαν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα.

Σοβαρά τώρα, δεν σας αρέσουν τα κορίτσια;

Οι πιο γιόλο τουρίστες στην Αθήνα από όλους είναι κάτι Ισπανοί, οι οποίοι δεν μιλάνε καθόλου αγγλικά και οι οποίοι προσπαθούν να σου ζητήσουν οδηγίες για να πάνε κάπου στα ισπανικά ή με παντομίμα.
Μου θυμίζουν τον πατέρα μου στο Λονδίνο το 1997, που απευθυνόταν στους άλλους θαμώνες της παμπ στα ελληνικά και περίμενε να τον καταλαβαίνουνε. Την αυτοπεποίθησή τους να είχα.

Αν είσαι Έλληνας στην ηλικία μου έχεις μεγαλώσει με δύο συνθήματα: το ένα είναι ελευθερία ή θάνατος και το άλλο το κίνδυνος θάνατος στους στύλους της ΔΕΗ.

Για όσους ενθουσιάστηκαν με όσα έγραψε ο μακαρίτης ο Χαριτόπουλος για το ζεϊμπέκικο υπενθυμίζω ότι εκτός από τα λυρικά πουτσιλίκια υπάρχουν και οι ουσιοκρατικές παπαριές.

Δεν πειράζει να είσαι Σερβετάλης ή Αθερίδης αλλά δεν χρειάζεται να το διαλαλείς κιόλας.