Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, ο γνωστός κι αγαπητός μας διάολας Rakasha βρίσκεται θαμμένος κάτω από καμμιά ντουζίνα τόνους δουλειάς. Γνωρίζουμε όλοι πως, εκτός από κοπιώδες, κάτι τέτοιο μπορεί και να αμβλύνει το διαολικό του κριτήριο, οπότε πάει, το κλείσαμε το ναφάδικό μας.

Όθεν απευθύνω έκκληση και παρότρυνση στους μπλογκιστές που διαβάζουν το παρόν να του εκφράσουνε τη συμπαράσταση και τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς τους στα σχόλια.

Save Rakasha!

***

Την επόμενη μέρα:

Αφισοκολλώ το σχετικό πόστερ που μου έστειλε η helion.

Κάποτε ανέφερα τον Τρεμπέλα και ο kuk πέταξε τη σκούφια του από χαρά. Του κερνάω λοιπόν το κάτωθι:

Μία από τις δυνάμεις που διαμορφώνουν ήπια μεν αλλά πολλές φορές πολύ αποτελεσματικά την ελληνική κοινή γνώμη, ιδίως στην επαρχία και τις λαϊκές γειτονιές, είναι οι λεγόμενες (παρ)εκκλησιαστικές / θρησκευτικές / χριστιανικές οργανώσεις / αδελφότητες, ιδίως μέσω των θυγατρικών τους (όπως η κραταιά ΓΕΧΑ, τα μόνα αναγραμματισμένα αρχικά της ελληνικής γλώσσας). Βέβαια λίγοι κάθονται να ασχοληθούν: είναι αποδυναμωμένες πια, αβάσταχτα παλαιοδεξιές (και όταν το αρνούνται τα μέλη τους αξίζει κανείς να χαμηλώσει το χαζοκούτι για να ακούσει τα επιχειρήματά τους και να διασκεδάσει), μπανάλ, έχει περάσει από τις νεολαίες τους (Χριστιανικές Μαθητικές Ομάδες, ΧΜΟ, και Χαρούμενοι Αγωνισταί, ΧΑ) όλο, μα όλο, το ανφάν γκατέ άνω των 35-40 που δεν έχει περάσει από την ΚΝΕ — μερικοί πέρασαν κι από τα δύο μετερίζια, ενώ ο χριστοδουλισμός υποτίθεται ότι τις παραγκώνισε οριστικά. Εγώ λοιπόν θα ασχοληθώ με μια παραμελημένη πτυχή ενός παραμελημένου θέματος: τη λογοτεχνία τους.

Ποια; Τη λογοτεχνία τους. Και δεν καλομοιρίζω, εννοώντας ‘literature’ (τα εντυπά τους): εννοώ ακριβώς τα μυθοπλαστικά-αφηγηματικά καθώς και έμμετρα έργα που έγραφαν και γράφουν μέλη και φίλοι των άνωθι αδελφοτήτων, ως υγιή υποκατάστατα της θύραθεν πεζογραφίας και ποίησης, της δυσνόητης και μη αφηγηματικής θεολογίας καθώς και, κυρίως, της κοπιώδους κριτικής σκέψης.

Θυμάμαι τώρα σκόρπιους τίτλους πεζογραφημάτων: ‘Ο κατάσκοπος του Θεού’, ‘Τα χρυσάνθεμα της καλοσύνης’, ‘Όλοι ενίκησαν’, ‘Προς τους Φοίνικες’, όλα με εξώφυλλα ζωγραφισμένα. Θυμάμαι ονόματα: Χλόη Αχαϊκού, Ευστάθιος Μπάστας (τον είδα μια φορά, ένας κυριούλης σαν ξαδερφάκι του Βενιζέλου, μάλλον έχει σχωρεθεί πια). Το σκηνικό: η σύγχρονη εποχή ιδωμένη κάπως λοξά και λίγο σαν ελληνική ταινία του ’50-’60, όπου όλοι οι άντρες έχουνε μουστάκια κι όλες οι γυναίκες φοράν εμπριμέ γιαγιάς, οι διωγμοί των χριστιανών (στη Ρώμη), ο Εμφύλιος (συνήθως υπαινικτικά αλλά από τη σκοπιά του Εθνικού Στρατού πάντοτε), ο αγών των Κυπρίων ’55-’59. Γυναικεία θεματική σε όσα ήταν γραμμένα από γυναίκες: ευαισθησία, τα πάρτυς (το αντίστοιχο της παρτούζας στα βιβλία μαζικής παραγωγής Λιβάνη: πάει καλά μέχρι να μπλέξουμε ανεπανόρθωτα τα μπούτια μας), πολύ γαλλικό μπούρου-μπούρου που περιστρέφεται γύρω από παλαιορθόδοξη θεματολογία. Αντρική θεματολογία σε όσα ήταν γραμμένα από άντρες: θυσία, αγνότητα (= εθελούσια αγαμία, όχι καθαρή καρδία κττ.), θυσία, αντρεία, ναρκωτικά, αντίσταση (στους πανταχόθεν εισχωρούντες ‘υλισμό’ και ‘πανσεξουαλισμό’ — τον οποίο παρεμπιπτόντως, ακόμα ψάχνω) και (παλιότερα) στα κουμμούνια… Το ύφος; από Τόμας Χάρντυ έως Μπαλζάκ, από ντεκαφεϊνέ Ζολά μέχρι Βίκτωρ Ουγκώ.

Αν υπάρχει κανένας φιλόλογος δω μέσα, ιδού στάδιο λαμπρό: Σολωνος 100, Αθήνα.

Βέτο.

Μίλαγα με τον Κώστα σήμερα το πρωί. Ο Κώστας είναι αριστερός στοχαστής, και δεν κάνω πλάκα (γιατί τη σήμερον ημέρα, ναούμ’, οι δύο αυτοί όροι είναι μειδιαματογόνοι, ενώ ο συνδυασμός τους αέριο γέλιου — άσε που έχει την παρενέργεια να παραπέμπει στον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, ή όπως αλλιώς τον λένε τώρα τον artist formerly known as ΚΚΕεσ). Είχα ξυπνήσει στις έξι και, γι’ αυτό και κοιτούσα τον κόσμο γύρω μου ήρεμα κι αγελαδινά. Μου έλεγε ο Κώστας για ευρωπαϊκά προγράμματα, για το αγοραίο πολιτικό ύφος, τον Τίτο («μπλιαξ», είπα) και την αυτοοργάνωση («όχι μπλιαξ»), το τρισκατάρατο ΠΑΣΟΚ που κατάφερε να καταστήσει συντηρητική την ελληνική κοινωνία. Σημαντικά όλα αυτά, τα λέει και το Ιστολόγιο. Μετά μου λέει καπάκι:

«Άσε, ρε [Sraosha], δεν κοιμήθηκα προχτές.»
«Γιατί;»
«Ε, μα με τον Ολυμπιακό…»
«Αμάν, κι εσύ έχεις βίτσιο. Είσαι γαύρος.»
«…»
«Καλά, όλοι έχουμε κάποιο βίτσιο. Εγώ να δεις.»
«Εσύ τι βίτσιο έχεις;»
«Άσε, θα με απολύσουν άμα σου πω» (ήμασταν στη δουλειά).

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν είναι (μόνο) η γαυροσύνη. Είναι που μορφωμένοι και ευφυείς άνθρωποι ασχολούνται τόσο, μα τόσο, πολύ πια με την μπάλα.

Όσο για τον ανορθόγραφο τίτλο, τον είχα δει ώς ένδειξη-προειδοποίηση στο κάλυμμα κασέτας εξωτικού (που λένε κι οι φίλοι μας οι αμερικάνοι) περιεχομένου και ήταν το μόνο που μου έβγαλε το μάτι. Αλλά από το να σου βγει το όνομα…

Ωραία: ο κόσμος μας εξελίσσεται σε μια αρένα στη μια γωνία της οποίας θα έχουμε τον εσμό των φανατικών (κατά του καπνίσματος, της παχυσαρκίας, της υγείας, της Δύσης, της Ανατολής, του Ισλάμ, του Χριστιανισμού, των άσπρων, των μαύρων, των ροζ, των κόκκινων, των κίτρινων, των πράσινων, των ξυλοκόπων κ.ο.κ.) και από την άλλη τους φανατικούς διώκτες τους οι οποίοι θα υπερασπίζονται τα δικαιώματά ‘μας’ καταπατώντας τα.

Όταν αποπειράθηκα, όντας στα πέριξ, να πάω για κανα ποτό μαζί του, να δω τι σόι άνθρωπος έχει τόση παρρησία, τόση εντιμότητα και τόση οξυδέρκεια (σπάνιες αρετές), αυτός διακριτικά το απέφυγε με τον τρόπο των συντοπιτών του: δεν απάντησε καν.

Όμως όσα γράφει, τελικά, μας αφορούν πολύ. Δυστυχώς. Για ένα πρόσφατό δείγμα του γιατί, διαβάστε αυτό, που μιλάει για τους αρχικροκόδειλους.

(Η κολοβή συναυλία των White Stripes ήταν θεσπέσια εμπειρία.)

Διακοπολάγνοι (διότι διακοποστερημένοι) τριπλοπαρκαδόροι Έλληνες,

Όπου κι αν γυρίσω, όπου κι αν σταθώ, διαβάζω συγκριτικά τεστ νησιών. Το ‘να τ’ άλλο, παραλίες, παραλίες, παραλίες. Τι συμβαίνει; Τι άλλαξε από πέρσι, πρόπερσι, αντιπρόπερσι; Πώς σιγά-σιγά η Σέριφος, η Σίκινος και η Φολέγανδρος έγιναν εντελώς διαφορετικοί προορισμοί διακοπών; Τι διαφορές να έχουνε μεταξύ τους όλα αυτά τα ανεμόδαρτα ρημαδόβραχα; Ή οι παραλίες τους;

Οκέι, έχω πάει και στη Σχοινούσα: μας κατάκλεψαν, αλλά περάσαμε καλά, είχε πλάκα και καλό φαγητό. Τι να κάνω τώρα; να πάω φέτος στην Αρακλειά και να το ρίξω στον διαλογισμό, μπας και ανακαλύψω καμμιά ειδοποιό διαφορά;

Άλλο: κάποτε διαφήμιζαν την Κίμωλο, αφήσαμε κι εμείς τη Μήλο και μετά από μερικές ώρες πλήρους βαρεμάρας, θερμοπληξίας, δίψας και υπερτιμημένης ταγκιάς τηγανητής πατάτας επιστρέψαμε στη Μήλο.

Μου έλεγε τώρα πρόσφατα ένας φίλος, «α, οι Λειψοί». Οι Λειψοί;;;;; Τι λέτε ρε παιδιά, να πούμε; Μέχρι να πάω στους Λειψούς, στη Γαύδο και στο Αγαθονήσι, έχω πάει στο θεσπέσιο Γκαργκάνο του ιταλικού Ιονίου κι έχω γυρίσει. Για να μην πω για τους Παξούς και την Ιθάκη. Έλεος, πια, είπαμε να πάμε κάπου, να ανακαλύψουμε τίποτε, αλλά να πάρουμε σβάρνα όλες τις Γυάρους και τις Άγριες Γραμβούσες για να καταρτίσουμε σούμα και κατάλογο συγκριτικών τεχνικών χαρακτηριστικών από το σχεδόν τίποτις; Γκετ ε λάιφ, ρε (που λέει ο λόγος).

Πάντως, αν τα παραπάνω σας φαίνονται αλαμπουρνέχικα, αγνοήστε τα και έχετε υπ’ όψιν και τα κάτωθι για φέτος:

Κέρο
Λαούσες
Οθωνούς
Αϊ-Στράτη
Ρω
Αιγόνησο
Αντικύθηρα
το ανώνυμο νησί απέναντι από τη Μηλίνα στον Παγασητικόοοοο…