Συνέχεια αυτού εδώ.
I
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ για τη μαλακία να δίνουμε με το έτσι θέλω ελληνικά ονόματα στους ξένους;
Γιατί κάποιος Αλβανός να έχει και ελληνικό όνομα, συνήθως όνομα που του έδωσε το πρώτο αφεντικό του στην Ελλάδα; Από πού κι ως πού ένας Πακιστανός να αποκαλείται Παναγιώτης ή Βαγγέλης επειδή ο εργολάβος στην οικοδομή όπου πρωτοδούλεψε ήταν κάπως εριστικός;
Μια γνωστή μου Αλβανή μού είπε ότι από διάφορους δικαιολογούνταν αυτή η στανική ονοματοδοσία επειδή τα αλβανικά ονόματα «τους δυσκολεύουν»· σιγά ρε Έλληνα των Ευθυμία και Χρυσοβαλάντης, που σε δυσκολεύουν τα Αριέτα και Κρεσνίκ.
Όσο για τους Πακιστανούς, μάλλον φοβόμαστε μην τους αποκαλέσουμε Μοχάμεντ ή Χασάν και πάθουμε πληθυσμιακή αντικατάσταση αυτομάτως.
II
Ο λόγος που η εποχή μας αγαπάει τόσο πολύ τον Άμλετ είναι γιατί είμαστε όλοι παράλυτοι, ανίκανοι να επιλέξουμε και να δράσουμε, επειδή νομίζουμε ότι οι ίδιες οι αποφάσεις και τα ίδια τα διλήμματα ενώπιόν μας είναι απάλευτα κι απόλυτα.
Στην πραγματικότητα, όπως ο Άμλετ, δεν μπορούμε να διαλέξουμε μεταξύ της αυτενέργειας και του όποιου γονιού. Εδώ καλά καλά δεν μπορούμε κοτζάμ γυναίκες και κοτζάμ μαντράχαλοι να διακρίνουμε ποια είναι τα όρια μεταξύ του θελήματος του Γονιού και της αυτενέργειάς μας.
III
Στις ταινίες αλλά και στις ατελείωτες σειρές που είμαστε εθισμένοι, οι ερωτικές σκηνές βρίσκονται συνήθως στην αρχή τους. Προφανώς ο λόγος είναι ότι το σεξ θεωρείται μέρος της δέσης της πλοκής αλλά ποτέ της λύσης της. Μια περίπτωση λοιπόν στην οποία η αφήγηση δεν είναι βγαλμένη από τη ζωή.
IV
Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, με εξαίρεση τα αποτελέσματα της τεχνολογικής προόδου, όλα όσα συμβαίνουν στην ανθρωπότητα τους τελευταίους δύο και τρεις αιώνες είναι καταστάσεις, προβλήματα και συνθήκες που η ανθρωπότητα έχει ζήσει ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και ξανά τα τελευταία 100 με 150.000 χρόνια. Απλώς δεν υπήρχε τρόπος να καταγραφούν οι καταστάσεις αυτές μέχρι σχετικά πρόσφατα.
V
Το να χάνεις ερωμένη, εραστή, γκόμενα, γκόμενο, αρραβωνιάρη, αρραβωνιάρα (εντάξει, καταλάβατε) αποτελεί πιθανότατα το πιο τραγουδισμένο θέμα που υπάρχει. Απεναντίας, το να χάνεις φίλους περιορίζεται σε ένα περιθωριακό (και χονδροειδώς γενικόλογο ή και ανακριβές) «οι φίλοι με προδώσανε».
Μου θύμισες τον φίλο μου τον Σορίν, ο οποίος για κακή του τύχη έφτασε Ελλάδα λίγους μήνες μετά την τηλεοπτική διαπραγμάτευση Ευαγγελάτου-Ματεϊ. Σωτήρης, λοιπόν.
Στην περίπτωση των Κινέζων, απο προσωπικές μαρτυρίες 2 φίλων (εν ετει 2006, και στην Αγγλία, ίσως έχουν αλλάξει αυτά) επιλέγουν κάποιο Δυτικόφερτο όνομα λόγω προφοράς, τους κούραζε αφάνταστα η προσπάθεια απόδοσης των φθόγγων. Μπίλ, λοιπόν, αντε και Λή που φοριέται με όλα.
Για τα μουσουλμανικά συμφωνώ, τζίζ-κακά.
Μου αρέσει!Αρέσει σε 1 άτομο
Οι Κινέζοι ωστόσο διαλέγουν οι ίδιοι τα δυτικά ονόματά τους, ενώ δίνουν στους Δυτικούς κινέζικα ονόματα. Το δικό μου είναι 费文斯
Μου αρέσει!Μου αρέσει!
Ε-ΓΡΑ-ΨΕΣ. τίποτ’ άλλο, εκτός απο μια μικρή σημείωση : οι φίλοι προδίδουνε πρώτα τον εαυτό τους.
(ο χειροτερος υδραυλικος έβερ ειναι ενας Λεονάρδος που τον εκανε Λεωνίδα ο εργοδότης του)
Μου αρέσει!Μου αρέσει!