Πρώτον,

επισημαίνω σε όλους ότι ο τίτλος είναι παράθεμα. Δηλαδή, δεν τον ενστερνίζομαι αλλά τον παραθέτω για να υποδηλώσω ότι αποστασιοποιούμαι από αυτόν. Έχω βεβαίως επίγνωση ότι όταν ο λαός και η επανάσταση κινδυνεύουν η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η σάτιρα, η αποστασιοποίηση (και όλα τα καρναβαλικά όπλα που έχει κατά Μπαχτίν ο καταπιεσμένος απέναντι στη σουρεαλάρα του λόγου της κυρίαρχης ιδεολογίας) αντενδείκνυνται γιατί μαρτυρούν ελιτισμό, υπεροψία (και μέθη;) και γιατί αποπροσανατολίζουν. Ετσι μας έλεγαν στο κατηχητικό των οργανώσεων για το σινεμά: καλό αλλά αποπροσανατολίζει από τον σκοπό της ζωής.

Ωστόσο, εξακολουθώ να ειρωνεύομαι, να σαρκάζω και να αποστασιοποιούμαι (διαφορετικά πράματα αυτά μεταξύ τους, έτσι παιδιά μου;) αφού είμαι προϊόν αστικής ιδεολογίας, που βεβαίως κυριαρχεί στην Ελλάδα, και δεν ξέρω πώς αλλιώς να εκφράσω την οργή μου. Όσο κρατήσει κι αυτό, όσο κράτησε κι η ρώσικη πρωτοπορία.

Δυστυχώς δυστυχώς, η αιθεροβασία των νεοΓάλλων νεομαρξιστών, η μπρούσκα λεβεντιά του Ρίζου και η κατινιά-κουλουριά της Αυριανής απλώς πέρασαν από δίπλα και δε με άγγιξαν.

***

Δεύτερον,

κόβω την πλάκα και παραθέτω την είδηση

Το κεφάλαιο βρίσκεται υπό διωγμό δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ Μιχάλης Πήλικος. Μιλώντας στον ΑΣΤΡΑ είπε ότι η κυβέρνηση εισηγήθηκε την αύξηση της φορολόγησης του κέρδους κατά 1% χωρίς να διαβουλευθεί με τους εργοδότες. Αν περάσει η φορολογία, πρόσθεσε, θα είναι πλήγμα για τις επιχειρήσεις.

Η κυβέρνηση, ανέφερε ο κ. Πήλικος βρήκε την εύκολη λύση να αρμέξει τις επιχειρήσεις, κατά την έκφρασή του, για να πληρωθούν οι αυξήσεις στη δημόσια υπηρεσία.

Ο Γενικός Διευθυντής της ΟΕΒ ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση δεν αγγίζει το κρατικό μισθολόγιο και εκτίμησε ότι τα αποτελέσματα της φορολόγησης των επιχειρήσεων είναι αβέβαια.

Ο κ. Πήλικος διερωτήθηκε τι πρόσφεραν οι εργαζόμενοι στην αντιμετώπιση της κρίσης και γιατί να ζητείται να δώσουν οι επιχειρήσεις.

Απαράδεκτη χαρακτήρισε τη στάση των επιχειρηματιών ο Γ.Γ. της ΠΕΟ.
Απαντώντας στον Μιχάλη Πήλικο, ο Πάμπης Κυρίτσης υπογράμμισε ότι οι επιχειρηματίες στέλλουν το μήνυμα ότι τα κέρδη είναι ιερά και δεν μπορεί να τα αγγίξει κανένας. Αυτή η λογική, υπογράμμισε, αποτελεί παράδοξη άδικη και αντικοινωνική στάση.

Ο κ. Κυρίτσης επισήμανε ότι η αύξηση του 1% είναι μικρή και προσωρινή, διάρκειας 2 χρόνων, και στοχεύει τα μεγάλα κέρδη των τραπεζών και των μεγάλων επχειρήσεων.

Απαντώντας στο ερώτημα τι έδωσαν οι εργαζόμενοι, ο Γ.Γ. της ΠΕΟ υπογράμμισε ότι οι εργαζόμενοι δεσμεύτηκαν ότι δεν θα διεκδικήσουν αυξήσεις πέρα από την παραγωγικότητα για τα επόμενα 2 χρόνια, ενώ η μείωση του αριθμού των δημόσιων υπαλλήλων θα μειώσει και το κρατικό μισθολόγιο.

Το κεφάλαιο έχει τη δύναμη να συνεισφέρει. Αυτή η στάση που τηρούν οι εργοδότες εκφράζει αρνητική, ιδιοτελεί και στενά συμφεροντολογική στάση.

Κληθείς να σχολιάσει το ενδεχόμενο καταψήφισης από τη Βουλή των σχετικών νομοσχεδίων, ο κ. Κυρίτης τόνισε ότι όσοι θα τοποθετηθούν αρνητικά θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους εργαζόμενους και στους απλούς πολίτες.

Άκουσα την κυνικά κουτοπόνηρη δήλωση στο αμάξι και κόντεψα να τρακάρω.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να ρίξω στον κύριο Πηλίκο και όσους εκπροσωπεί πέντε φάσκελα: η Κύπρος είναι η παιδική χαρά του Κεφαλαίου και το θράσος έχει όρια. Αυτό χωρίς ειρωνεία, για να το πιάνουν και οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι.

Λέει ο Μαυρουδής:

Οι σύγχρονοι ζηλωτές του ελληνοκεντρισμού, παλαιοί και όψιμοι, ποικίλων βαθμίδων σοβαρότητας, κάπως έτσι, μηδενίζοντας και αποθεώνοντας, ξεκαθαρίζουν το τοπίο των ιδεών. «Μπαχ; Εμείς (η Ανατολή) είχαμε τον Κουκουζέλη». «Πιάνο; Τι μπορεί να πει σε σχέση με το δικό μας τουμπελέκι;».

Note (to self, too):

Μην το κλωτσάτε άλλο το ψοφίμι. Ψόφιο είναι. Εντελώς ψόφιο και σαπίζει γκροτέσκα. Σύγχρονοι ζηλωτές; Εντάξει, βγήκανε και κάποιοι στην επαρχιακή Ελλάδα του 1980-2000 κι είπανε και δέκα, είκοσι απύθμενες μαλακίες. Εντάξει. Καλώς. Ξέρετε άλλωστε τι είπε ο Χριστούλης για τον αναμάρτητο και τον λίθο: άλλοι έχουνε neocons και την Ayn Rand, έχουν ουνιβερσαλιστές, έχουνε τη Julie Burchill κι «ευρωσκεπτικισμό», οι φίλοι μας οι Γάλλοι τους μεταμοντέρνους ομπφουσκάτορες και μεταφορολάγνους.

Κι εμείς είχαμε αυτούς: με τα τεριρέμια, με τον ησυχασμό, με τις οικουμένες, με τις καθ’ ημάς, με όλα αυτά. Οκέι. Δείτε το κι αλλιώς: με λιγότερα από αυτά οι Σέρβοι έκαναν γενοκτονίες, εμείς πάλι όχι. Κάτι σημαίνει κι αυτό.

Νατζιμπουλά
Μεναχέμ Μπέγκιν
Γιαρουζέλσκι
Αμίν Τζεμαγέλ
Λίντερ-Μάγερ
Μπερλίνγκουερ

Ονόματα της παιδικής ηλικίας. Ονόματα ξένων ανθρώπων μέσα από τις εφημερίδες, το ράδιο, τις συζητήσεις των γονέων και των παππούδων.

Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολο να είσαι πουστάρα. Βεβαίως, αν είσαι λευκή φραγκάτη λούγκρα ίσως να είναι ευκολότερο από το να είσαι γκόμενα, μουνί, μούτζα. Ίσως πάλι το να τον παίρνεις να είναι δυσκολότερο από το να είσαι αράπης με ευρωπαϊκό ή αμερικανικό διαβατήριο. Άραγε πάλι, τι είναι χειρότερο: να είσαι μαροκάνι στη Γαλλία ή οβριός στην Ελλάδα; Κωλόβλαχος στην Αθήνα του ’70 ή τουρκόσπορος στη Μακεδονία του ’30; Αλβανός ή Ρωσίδα; Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις απαντήσεις, τι είναι ευκολότερο και τι δυσκολότερο κατά περίπτωση. Η ιεραρχία των διακρίσεων, η κατάταξη των στερεοτύπων, η νομενκλατούρα της δυσπιστίας μού είναι ξένες: υπήρξα πάντα ένας αξιοπρεπής λευκός κύριος, μορφωμένος και στρέιτ, που μιλάει σωστά, τρώει με μαχαιροπήρουνο κτλ.

Με αφορμή τη σημερινή μέρα ξέρω όμως ένα πράγμα: δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι γκέι (και είναι λίγο χειρότερο να είσαι λεσβία). Στη σημερινή Ελλάδα, νομίζω, το καλύτερο που μπορείς να ελπίζεις είναι να σε αντιμετώπιζουνε στο στυλ «γκέι αλλά δεν κουνιέται», «γκέι αλλά τσακάλι στη δουλειά του (άλλωστε αυτοί διαβάζουνε πολύ)», «λεσβία αλλά όμορφη» κτλ, κτλ, κτλ. Όποιος νομίζει ότι είναι εύκολο να είσαι ομοφυλόφιλος ή ότι όλα πάνε καλά για τους γκέι και τις λεσβίες στην ωραία και ανοιχτή μας κοινωνία, μάλλον πλανάται.

Κι εγώ δηλαδή πώς τα ξέρω όλα αυτά. Τα ξέρω γιατί ο Γ., ο Θ. και ο Γ. είναι ανάμεσα στους πιο στενούς μου κι αγαπημένους μου φίλους, άνθρωπoι που με στήριξαν και μου παραστέκονται και με τους οποίους μπορώ να πω δυο κουβέντες (και τρεις). Το ξέρω γιατί είχα το προνόμιο να μου εμπιστευτούν τα σώψυχά τους ο Γ., ο Ν., η Β. κι άλλοι πολλοί. Επειδή είχα την ευκαιρία να ζήσω από σχετικά κοντά όσα μας λέν οι γκέι ακτιβιστές για αυτά που υφίστανται οι ομοφυλόφιλοι: πατερναλισμό, καταπίεση, μετανάστευση (οι πιο τυχεροί, χαχά), διακρίσεις, χλεύη, βρισιές, ξύλο. «Φυσικά», τίποτε από αυτά δεν έχω υποστεί για τη μεγάλη μου μύτη (κάτι ορατό) ή για το ότι συζούσα για πολλά χρόνια εκτός γάμου (κάτι λιγότερο ορατό).

Τέλος οι όροι που χρησιμοποίησα στην πρώτη παράγραφο θα έπρεπε να πείσουν ότι η πολιτική ορθότητα έχει νόημα και σκοπό ως πολιτική στάση, στον βαθμό που, ονοματίζοντας τους άλλους και τις πράξεις τους, τους πατρονάρουμε, τους ορίζουμε, ασκούμε πάνω τους αυταρχικά την εξουσία μας, την εξουσία της ελίτ που καμώνεται την πλειοψηφία.

Διαβάζω πολλά κείμενα για την «ελληνική κρίση». Θαυμάσια ευκαιρία να ξανασχοληθούμε με την αγαπημένη μας ασχολία, την εθνική ομφαλοσκόπηση, και μάλιστα απενοχοποιημένα. Πολλά κείμενα αναζητούν εξηγήσεις για την κρίση σε θεωρητικά μοντέλα ή στις λειτουργίες της ιδεολογίας και της οικονομίας, άλλα επικαλούνται ιστορικές παραμέτρους. Άλλα, όπως θα έλεγε κι ο Βάρναλης, κλαίνε το κακό το ριζικό μας, μέσα στη μεγάλη παράδοση του Καζαντζίδη. Υπάρχουν όμως, όπως πάντα, απλά πρακτικά θέματα μέσα σε όλα αυτά.

Γιατί οι Έλληνες, οι οποίοι λοιδωρούνται συλλήβδην στο πρόσωπο του κάθε μπάρμπα-Μήτσου που επινοεί ο κάθε μετρ του καφενέ, να πληρώνουν φόρους και εισφορές; Οι πολίτες, Έλληνες, Ινδονήσιοι ή Σουηδοί, πληρώνουν όταν ξέρουν α) ότι πρέπει β) ότι έτσι θα γίνει η δουλειά τους, ότι έτσι θα πάρουν κάτι κι αυτοί. Για το α) προσπαθεί να μας πειθαναγκάσει το κράτος καλβινιστικώ τω τρόπω εδώ κι ενάμισυ αιώνα. Το β) εξηγεί τη διαφθορά και τα λαδώματα: πληρώνεις, λαδώνεις, δίνεις φακελάκι και κάνεις τη δουλειά σου — τυχαία το έλεγαν ‘γρηγορόσημο’; Αντίθετα, τι μου προσφέρει το ελληνικό κράτος που απαιτεί φόρους και εισφορές από μένα;

Πριν τη Μεταπολίτευση, μου πρόσφερε ρουσφέτι, κομματισμό, Γυάρο, Μακρόνησο, χαφιέ και φυλακές Αβέρωφ. Μετά τη Μεταπολίτευση μου πρόσφερε ρουσφέτι, κομματισμό και παραισθήσεις μεγαλείου. Και πριν και μετά με έκανε εθνικά υπερήφανο και μου καλλιεργούσε κάθε τόσο το άμεσο ενδεχόμενο πολέμου. Υγεία; Παιδεία; Ασφάλεια; Κοινωνική Δικαιοσύνη; Εργασία; Κολοκύθια. Στο βαθμό που κερδιζόντουσαν εργασιακά δικαιώματα, κερδιζόντουσαν ραμμένα στα μέτρα κάθε (ισχυρής) συντεχνίας: ΟΤΕτζήδες, τεχνικοί τύπου, η χαρούμενη παρέα της Ολυμπιακής, λιμενεργάτες, αγρότες Θεσσαλίας κτλ.

Θα μπορούσα να το πάω παραπέρα. Π.χ. στην απουσία αίσθησης του κοινού, του κοινοτικού και του δημόσιου χώρου που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, για το οποίο έχω παραπονεθεί κι εγώ. Θα πεταγόταν λοιπόν ένας Πετεφρής και θα μου έλεγε: κοίτα καλά, τα τελευταία 400 χρόνια, όπου βλέπεις πετυχημένο Έλληνα, βλέπεις συνήθως πετυχημένες μονάδες. Θυμάμαι λ.χ. τώρα ένα κείμενο που διάβαζα στο Time για τον Μάικ Δουκάκη όταν νόμιζε ότι θα γίνει πρόεδρος. Το άρθρο ξεκινούσε με το ανέκδοτο ότι ο μικρός Μάικ, όταν ήταν παιδί, είχε το σλόγκαν «monos mou». Έτσι έφτασε ψηλά, monos tou. Γιατί λοιπόν ξαφνικά να γίνουμε αφρικανοί και ολλανδοί και να αφήσουμε τον ατομισμό και να ξεκινήσουμε αποτόμως να αγαπάμε την κοινή προσπάθεια, τον δημόσιο χώρο, τον εθελοντισμό και τη συλλογικότητα;

Και πάει λέγοντας. Ίσως, πριν αναθεματίσουμε και πριν αναλύσουμε και πριν εφαρμόσουμε όσα διδάσκει ο Μαρξ, ο Σμιθ, ο Κροπότκιν ή ο Κρισναμούρτι στην περίπτωσή μας, θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τους εαυτούς μας. Πολύ μπανάλ ίσως, πολύ δυσκολότερο πάντως. Με άλλα λόγια, δεν παραγνωρίζω τα σύνθετα ζητήματα, παρά προσπαθώ να πω ότι στα βάσανά μας υπάρχει και μια διάσταση πιο πρακτική: μανιέρα που δουλεύει, δύσκολα την αφήνεις.

(τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος)

Είναι τυχαίο ότι ο Ρώσος που ντύθηκε φοιτητής Φιλοσοφικής το 1989 / ξάδερφος του Μύσκιν είναι, εε, Ρώσος; Είναι τυχαίο ότι οι πεταλουδένιες γκομενίτσες και οι ίμο αγορίνες που πάνε σε προμ είναι Λευκορώσοι, οι οποίοι αντικατέστησαν την παλαιοσοβιετική και άψυχα σχεδιασμένη σημαία της χώρας τους με μία προσωρινή του τραγουδιού τους ειδικά για τον διαγωνισμό;

Σε κάθε Γιουροβίζιον εδώ και δυο δεκαετίες παρακολουθούμε τον μεγάλο αγώνα της Ευρώπης του 1648 με τις παρυφές της. Πότε οι μεν και πότε οι δε χρησιμοποιούν το μετα-κιτς (κιτς που ειρωνεύεται το κιτς, πολιτικό και άλλο) για όπλο, πότε οι μεν και πότε οι δε επιστρατεύουν την «ποιότητα» (που ίσως δεν αρέσει) ως υπενθύμιση (χμ) της πολιτισμικής τους ανωτερότητας και διάρκειας, σκέψου λ.χ. τους παρατζανοφικούς βερυκοκόσπορους της Αρμένισσας.

Ο Alberich, παλιός μπλογκάς και μέγα πνεύμα που ακόμα πλανάται πάνω από τα ελληνικά ίντερνετς (αυτός θα έπρεπε να λέγεται Sraosha), έκανε ένα συγκλονιστικό σχόλιο σε ένα εξαιρετικά σημαντικό κείμενο του Κούρτοβικ. Το παραθέτω:

Αλήθεια είναι.Οι άνθρωποι στις άλλες κοινωνίες εργάζονταν για την «πρόοδο των καλυτέρων τους», μην παραλείποντας να καταναλώνουν μπιχλιμπίδια όπως απαιτούσε η αναπαραγωγή του οικονομικού μοντέλου, και ιδεολογικά τοιαύτα, ακόμα πιο απίθανα & φανταιζί, χωρίς ποτέ να απεμπολήσουν -με τη βραχύβια εξαίρεση του 68 – το πνεύμα του καπιταλισμού -το πνεύμα του Ιώβ και του αγαθού δούλου της παραβολής με τα νομίσματα- και να απενοχοποιηθούν .
Στην ελλάδα, για όσους δεν θυμούνται, το απενοχοποιηθείτε δεν αποδόμησε το μικροαστικό δεξιό πουριτανισμό (του οποίου άλλωστε απογείωσε όλα τα χούγια, με προεξάρχουσα την ηδονοβλεπτική υποκρισία ), αλλά το αριστερό βλοσυρό πρότυπο του προλετάριου ασκητή που λειτουργούσε ανασταλτικά, έως κατασταλτικά στην καταναλωτική επιθυμία, υποκαθιστώντας μέχρι ενός σημείου την προτεσταντική ηθική (πρώτοι στα μαθήματα-πρώτοι στους αγώνες,ηθική & πατριωτική διαπεδαγώγηση) σε μια χώρα που οι δομές της δεν ήταν ποτέ αστικές/καπιταλιστικές, αλλά βαθύτατα προκαπιταλιστικές/κοτζαμπάσικες, και σε μια εποχή που τα έφερε ο διάβολος ώστε η εισαγωγή του νεοσυντηρητισμού, του conspicuous consumption , του γιαπισμού & του there is no such thing as society ως επίσημη ελληνική κοσμοαντίληψη (που στην ελληνική της εκδοχή ήθελε να είναι γενικευμένη και ανιεράρχητη), όφειλε να υλοποιηθεί -και τελικά υλοποιήθηκε- με πρωτοπόρους ένα κόμμα που αυτοαποκαλείτο σοσιαλιστικό και με οργανικούς διανοούμενους προερχόμενους από την γεννιά του πολυτεχνείου.